Odzież robocza i ochronna

Odzież robocza i ochronna

Odzież ochronna należy do kategorii powszechnie używanych produktów ochrony osobistej chroniących ciało pracownika przed podstawowymi zagrożeniami występującymi w miejscu pracy. Zgodnie z dyrektywą 89/686/EWG w sprawie wymagań bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w zakresie stosowanych środków ochrony osobistej w miejscu pracy wprowadzony został podział produktów na trzy kategorie bezpieczeństwa w zależności od poziomu ryzyka na jakie może być narażony pracownik wykonując dany rodzaj pracy. W zakresie ochrony ciała podział ten wygląda następująco:

KATEGORIA I

Odzież ochronna chroniąca przed minimalnymi zagrożeniami. Odzież ochronna należąca do tej kategorii, to odzież o podstawowej konstrukcji, a ocena poziomu skuteczności zależy od oceny samego użytkownika. W wypadku wzrostu określonego typu zagrożenia, Skutki mogą być łatwo zidentyfikowane przez pracownika we właściwym czasie. Do kategorii I zalicza się odzież wcześniej zwaną roboczą, jak również ubrania wykonane z tkanin ochronnych (trudnopalnych, kwasoochronnych, pyłochłonnych), które nie podlegają procedurze oceny zgodności przez jednostki notyfikowane. Kategoria I obejmuje w szczególności odzież chroniącą przed:

- zabrudzeniami nieszkodliwymi dla zdrowia (środki czystości o słabym działaniu itp.), których skutki są łatwo odwracalne,

- powierzchniowymi uszkodzeniami mechanicznymi,

- zagrożeniami związanymi z czynnikiem gorącym, przy założeniu niewielkiego stopnia zagrożenia,

- czynnikami atmosferycznymi (niska temperatura, deszcz).

KATEGORIA II

Odzież ochronna nie będąca środkiem ochrony przed minimalnym zagrożeniem (kat. I) ani przed zagrożeniem życia lub zdrowia (kat. III). Kategoria II ochrony obejmuje swoim zakresem odzież chroniącą przed konkretnym czynnikiem, który nie zagraża życiu lub zdrowiu oraz nie powoduje trwałego uszczerbku na zdrowiu pracownika. Przykłady odzieży, zaliczanej do kategorii II:

- Odzież chroniąca przed przecięciem,

- Odzież redukująca zagrożenia występujące podczas spawania - dla spawaczy i zawodów pokrewnych,

- Odzież ostrzegawcza (dla służb drogowych).

KATEGORIA III

Odzież ochronna o złożonej konstrukcji do ochrony przed zagrożeniem życia lub zdrowia pracownika. Kategoria III obejmuje odzież specjalistyczną, której zadaniem jest ochrona przed czynnikami mogącymi spowodować najgroźniejsze następstwa dla pracownika, a których bezpośrednich skutków działania nie można zidentyfikować w odpowiednim czasie. Do tej grupy należą m.in.:

- Specjalistyczne kombinezony przeciwchemiczne,

- Odzież chroniąca przed promieniowaniem jonizującym, płomieniem, temperaturą przekraczającą 100°C lub dużymi rozpryskami gorących substancji,

- Odzież chroniąca przed niskimi temperaturami (poniżej 50°C),

- Odzież przeznaczona do pracy pod wysokimi napięciami prądu elektrycznego. Właściwości ochronne determinowane są przede wszystkim cechami materiałów (grubość, impregnowanie,

specjalny splot włókien) oraz sposobem wykonania odzieży (specjalne szwy).

Ze względu na ochraniany element ciała, odzież ochronną dzieli się na:

- Odzież ochraniającą tułów,

- Odzież chroniącą części tułowia,

- Nakrycia głowy.

Odzież ochronna należąca do dowolnej kategorii powinna spełniać wymagania normy EN340 w zakresie znakowania. W wypadku posiadania specjalnych własności ochronnych, a tym samym zgodności z innymi normami, jest to wyróżnione za pomocą oznakowania stosownymi piktogramami lub numerami norm.

 

Rodzaje odzieży chroniącej przed chemikaliami

 

EN_943-1.jpg

 

Typ 1

- ochrona przed chemikaliami, zapewniona szczelność przed gazami:

Typ 1a

- z doprowadzeniem powietrza do oddychania nie związanego z powietrzem atmosferycznym dostarczanego przez stosowny sprzęt noszony wewnątrz kombinezonu chroniącego przed chemikaliami.

 

Typ 1b

– z doprowadzeniem powietrza do oddychania nie związanego z powietrzem atmosferycznym przez stosowny sprzęt noszony na zewnątrz kombinezonu chroniącego przed hemikaliami.

EN_943.jpg



Typ 2

- ochrona przed chemikaliami bez szczelności przed gazami.

 

EN_14605-3.jpg



Typ 3

- zapewniona ochrona całego ciała wyposażona w szczelne połączenia zapewniające szczelność na przesiąkanie cieczy pomiędzy różnymi częściami odzieży.

EN_14605.jpg



Typ 4

- zapewnia ochronę przed oparami cieczy. Zawiera uszczelnienia pomiędzy różnymi częściami odzieży.

EN_13982-1.jpg



Typ 5

- zapewnia ochronę przed cząstkami stałymi przenoszonymi przez powietrze.

EN_13034.jpg



Typ 6

- odzież krótkiego użytkowania chroniąca przed lekkimi rozpyleniami oraz rozpryskami.

 

Wykaz norm dla grupy ochrona ciała.

EN_340.jpg

Odzież ochronna. Wymagania ogólne.

Norma zawiera podstawowe wymagania dla odzieży ochronnej, określonej jako odzież okrywającą lub zastępującą odzież osobistą, zaprojektowaną dla ochrony przed jednym lub kilkoma zagrożeniami.

Znakowanie odzieży określone w normie musi spełniać następujące warunki:

- wykonane bezpośrednio na wyrobie lub wydrukowane na etykietce przymocowanej do wyrobu,

umieszczone w sposób widoczny i czytelny,

- określa nazwę, markę handlową, typ wyrobu,

- określa w sposób czytelny rozmiar,

- zawiera numery odnoszących się do produktu norm oraz piktogramy, a w razie potrzeby poziomy parametrów technicznych,

- litera „i” umieszczona na piktogramie wskazuje na konieczność zapoznania się użytkownika z instrukcjami producenta,

- zawiera oznakowanie konserwacji,

- zawiera instrukcję obsługi.

 

EN_510.jpg

Norma EN 510. Wymagania dla odzieży ochronnej stosowanej przy zagrożeniu wplątania się w ruchome części. Norma ustala podstawowe wymagania dotyczące odzieży używanej w miejscach zagrożonych wplątaniem i wciąganiem w ruchome części maszyn. Przedstawione w normie wymagania dotyczą konstrukcji odzieży, elementów zapinających i materiałów przeznaczonych na tę odzież. Norma przywołuje metody badania przedstawione w EN340. Zgodnie z postanowieniami normy, odzież powinna ściśle przylegać do ciała, oraz powinna być pozbawiona elementów, mogących ulec wplątaniu w ruchome części maszyn.

 

EN_342.jpg

Norma EN 342. Odzież ochronna. Zestawy odzieży i wyroby odzieżowe chroniące przed zimnem. Norma określa właściwości odzieży ochronnej, chroniącej przed wpływem zimna w temperaturach poniżej -5°C. Rozróżnia się dwa rodzaje ochron: artykuły odzieżowe oraz komplety odzieżowe.

 

EN_1458.jpg

Norma EN 1458. Odzież ochronna. Wyroby odzieżowe chroniące przed chłodem. W normie określone zostały wymagania oraz metody szczegółowych badań artykułów odzieżowych, takich jak:bezrękawniki, kurtki, płaszcze, spodnie, chroniących przed skutkami chłodnych klimatów. W założeniu odzież ta ma być użytkowana w temperaturach umiarkowanego zimna (-5oC i powyżej) celem zapewnienia ochrony przed miejscowym wychłodzeniem skóry i organizmu. Może być użytkowana zarówno we wnętrzach jak i na wolnym powietrzu. Nie ma wymogu wykonywania odzieży z materiałów nieprzemakalnych lub szczelnych na przesiąkanie wody - stanowi to opcję.

 

EN_471.jpg

Norma EN 471. Odzież ostrzegawcza o intensywnej widzialności do użytku profesjonalnego. Metody badania i wymagania. Norma określa właściwości, które musi posiadać odzież przeznaczona do wzrokowego sygnalizowania obecności użytkownika, aby go wykryć i zobaczyć w warunkach niebezpiecznych, w każdych warunkach oświetleniowych w ciągu dnia i w nocy oraz w świetle reflektorów samochodowych. Definiuje się trzy klasy odzieży sygnalizacyjnej. Odzież musi się składać z powierzchni materiału fluorescencyjnego i materiału odblaskowego ewentualnie może składać się z materiału o własnościach połączonych. Każda z trzech klas musi posiadać powierzchnie minimalne (określane procentowo) wchodzące w skład odzieży: Odzież ostrzegawcza o intensywnej widzialności do użytku profesjonalnego. Metody badania i wymagania. Norma określa właściwości, które musi posiadać odzież przeznaczona do wzrokowego sygnalizowania obecności użytkownika, aby go wykryć i zobaczyć w warunkach niebezpiecznych, w każdych warunkach oświetleniowych w ciągu dnia i w nocy oraz w świetle reflektorów samochodowych. Definiuje się trzy klasy odzieży sygnalizacyjnej. Odzież musi się składać z powierzchni materiału fluorescencyjnego i materiału odblaskowego ewentualnie może składać się z materiału o własnościach połączonych. Każda z trzech klas musi posiadać powierzchnie minimalne (określane procentowo) wchodzące w skład odzieży:

Podstawowy materiał fluorescencyjny :

- Odzież klasy 3 : 80%,

- Odzież klasy 2 : 50%,

- Odzież klasy 1 : 14%.

Materiał odblaskowy:

- Odzież klasy 3 : 20%,

- Odzież klasy 2 : 13%,

- Odzież klasy 1 : 10%.

Materiał o własnościach połączonych:

Odzież klasy 1 : 20%.

Atrybuty zdefiniowane przy znaku:

A klasa widzialnego materiału odblaskowego (1...3),

B klasa współczynnika odblaskowości (1...2).

UWAGA: Jeżeli zamiast wartości liczbowej wystąpi X, oznacza to iż produkt nie był poddawany testom w danym zakresie.

 

EN_343_A_B.jpg

Norma EN 343. Odzież ochronna. Ochrona przed deszczem. Norma określa właściwości odzieży ochronnej, chroniącej przed wpływem złych warunków pogodowych, przed wiatrem i przed zimnem powyżej -5°C.

A

Odporność na przenikanie wody (1 do 3). Jest to poziom nieprzemakalności odzieży,

B

Przepuszczalność pary wodnej (1 do 3). Jest to poziom oddychalności odzieży.

UWAGA: Jeżeli zamiast wartości liczbowej wystąpi X, oznacza to iż produkt nie był poddawany testom w danym zakresie.

 

EN_1073.jpg

Norma EN 1073. Odzież chroniąca przed skażeniami promieniotwórczymi. Wymagania i metody badań dotyczące niewentylowanej odzieży chroniącej przed skażeniami cząstkami promieniotwórczymi.

 

EN_1149-1.jpg

Norma EN 1149-1. Odzież ochronna. Właściwości elektrostatyczne. Metoda badania rezystywności powierzchniowej. Norma ta ustala minimalne wymagania elektrostatyczne i metody prób dla odzieży ochronnej, rozpraszającej elektryczność statyczną, celem uniknięcia powstawania iskier mogących wywoływać pożary. Wymagania te nie są wystarczające w otoczeniu łatwopalnym, wzbogaconym w tlen, a metoda badań nie daje się zastosować dla tkanin zawierających włókna z przewodzącym rdzeniem. Niniejsza norma nie znajduje zastosowania przy napięciach występujących w sieci.

 

EN_1149-3.jpg

Norma EN 1149-3. Odzież ochronna. Własności elektrostatyczne. Metody badań do pomiaru zaniku ładunku. Podano metody badania procesu odpływu ładunku elektrostatycznego z powierzchni materiału odzieży. Określone metody badań znajdują zastosowanie w odniesieniu do wszelkich materiałów, włączając materiały jednorodne i niejednorodne, zawierające włókna przewodzące powierzchniowo oraz włókna z rdzeniem przewodzącym.

 

EN_1149-5.jpg

Norma EN 1149-5. Odzież ochronna. Właściwości elektrostatyczne. Wymagania materiałowe i konstrukcyjne. Wymagania dotyczą sposobu oznakowania odzieży i treści instrukcji producenta. Zgodnie z wymaganiami zawartymi w tym projekcie materiał klasyfikowany jest jako rozpraszającyładunek elektryczny, gdy:

t 50 < 4 s lub S > 0.2, gdzie: t 50 - czas połowicznego zaniku ładunku wytworzonego na materiale metodą indukcyjną, S – współczynnik ekranowania, S = 1 - ER/Emax (Emax - natężenie pola elektrycznego bez podanej próbki, ER - pole mierzone po drugiej stronie próbki materiału); rezystancja powierzchniowa jest mniejsza lub równa 2.5 x 109 Ω przynajmniej po jednej stronie materiału badanego.

W przypadku materiałów zawierających przędzę elektroprzewodzącą w postaci równoległych nitek lub siatki, odległości pomiędzy nitkami elektroprzewodzącymi w jednym kierunku nie powinna przekraczać 10 mm dla każdego elementu odzieży. Dokument ten określa również wymagania odnośnie konstrukcji odzieży. Odzież rozpraszająca ładunek elektryczny powinna pokrywać całe ciało w czasie jej użytkowania, w tym również podczas wykonywania standardowych czynności i pochylania się. Jednocześnie nie powinna ograniczać wykonywania ruchów, nawet gdy jest zapięta zgodnie z zaleceniami producenta. Jeżeli odzież wykonana jest z układu materiałów, materiał elektrostatyczny powinien stanowić jej zewnętrzną warstwę. Zapięcia z materiałów elektroprzewodzących, np. zamki błyskawiczne, guziki, zatrzaski mogą być stosowane pod warunkiem, że są przykryte materiałem antyelektrostatycznym.

Producent odzieży antyelektrostatycznej ma obowiązek dołączenia do wyrobu instrukcji zawierającej także następujące informacje:

przebywając w strefie zagrożenia wybuchem lub w pobliżu materiałów łatwo palnych, pracownik nie może zdejmować odzieży antyelektrostatycznej, jak prawidłowo zapinać i nosić odzież, właściwości antyelektrostatyczne odzieży mogą ulec zmianie w czasie jej użytkowania (poprzez zabrudzenie, uszkodzenie, pranie), użytkownik odzieży antyelektrostatycznej powinien być odpowiednio uziemiony przez opór upływu mniejszy niż 108 Ω, w atmosferze wzbogaconej w tlen odzież rozpraszająca ładunek elektryczny nie może być stosowana bez wcześniejszej konsultacji z pracownikiem służby bhp (specjalistą).

W strefie zagrożenia wybuchem, wzbogaconej w tlen lub w pobliżu materiałów łatwo palnych, pracownik powinien być uziemiony bezpośrednio lub przez obuwie elektroprzewodzące (opór upływu powinien być mniejszy niż 105 Ω) zgodnie z PN EN ISO 20345:2007. Zgodnie z wymaganiami normy elementy dielektryczne umieszczone na wyrobach odzieżowych w postaci logo firmy, etykiet, pasów z taśm odblaskowych mogą być stosowane pod warunkiem, że są przytwierdzone na stałe do zewnętrznej warstwy materiału antyelektrostatycznego.

Na podstawie: http://www.ciop.pl/26782

 

EN_469.jpg

Odzież ochronna dla strażaków. Wymagania i metody badania odzieży ochronnej do akcji przeciwpożarowej. Norma definiuje metody badania i minimalne wymagania dla odzieży stosowanej podczas zwalczania pożarów i związanych z tym czynności podczas zagrożenia oddziaływania gorąca i/lub płomienia. Norma określa ogólną konstrukcję odzieży, minimalne poziomy wykonania stosowanych materiałów oraz metody ustalania tych poziomów.

 

EN_11611.jpg

Norma EN 11611 (zastępuje EN 470-1). Odzież ochronna do stosowania podczas spawania i w procesach pokrewnych. Norma definiuje podstawowe minimalne wymagania i metody badania dla odzieży ochronnej przeznaczonej dla spawaczy lub pracowników wykonujących czynności pokrewneo podobnym ryzyku. Ten typ odzieży przeznaczony jest do ochrony użytkownika przed:

- Odpryskami stopionego metalu,

- Oparzeniem podczas krótkotrwałego kontaktu z płomieniem,

- Promieniowaniem cieplnym,

- Promieniowaniem ultrafioletowym występującym przy pracach z zastosowaniem łuku elektrycznego.

 

EN_470-1.jpg

Norma EN 470-1 ( zastąpiona przez EN 11611).Odzież ochronna dla spawaczy i osób wykonujących zawody pokrewne. Wymagania. Norma opisuje metody badań i wymagania dotyczące odzieży ochronnej stosowanej przez osoby zatrudnione do spawania i czynności podobnego typu i poziomu zagrożeń. Ten typ odzieży ochronnej stosowany jest jako ochrona przed małymi kroplami stopionego metalu, krótkim czasem kontaktu z płomieniem oraz promieniowaniem ultrafioletowym, stosowany w sposób ciągły przez 8 godzin w warunkach danego stanowiska pracy.

 

EN_11612.jpg

Norma EN 11612 (zastępuje EN 531). Odzież ochronna - Odzież chroniąca przed czynnikami gorącymi i płomieniem. Norma definiuje wymagania dla ubrań wykonanych z elastycznych materiałów, przeznaczonych do ochrony ciała użytkownika, z wyłączeniem rąk, przed czynnikami gorącymi i/lub płomieniem. W zakresie ochrony głowy i stóp norma dotyczy jedynie getrów, ochraniaczy obuwia i kapturów z wyłączeniem wizjerów i sprzętu ochrony układu oddechowego jeżeli są częścią kapturów. W normie przedstawiono wymagania dla szerokiej grupy odzieży ochronnej, która powinna charakteryzować się ograniczonym rozprzestrzenianiem się płomienia oraz odpornością przeciw co najmniej jednemu z wymienionych czynników: działanie promieniowania cieplnego, przenikanie ciepła przy kontakcie z gorącym przedmiotem, przenikanie ciepła konwekcyjnego, działanie rozprysków stopionego metalu. Norma nie odnosi się do odzieży dla strażaków i spawaczy.

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.
Zamknij
pixel